کتاب حاضر، به بررسی منظومه شمسی با نگاهی متفاوت و بیان تحولات آن می پردازد. تاریخچه منظومه شمسی، خورشید، سیاره های منظومه شمسی، سیارک ها، دنباله دارها، شهاب ها و شهاب سنگ ها برخی از موضوعات موردبررسی در این کتاب هستند. مؤلف بیان می دارد که منظومه شمسی ناحیه ای از فضاست که تحت تأثیر گرانش خورشید قرار دارد. خورشید یک ستاره زرد معمولی است که تابه حال برای تقریباً پنج میلیارد سال به طور یکنواختی تابش کرده است. بعد از خورشید بارزترین اجرام منظومه شمسی سیارات هستند، گروهی از کرات سنگی، گازی و یخی که مدارهای مستقل و دایره ای را به دور ستاره مرکزی شان می پیمایند.
در بخشی از کتاب می خوانیم:
گمان می رود منظومه شمسی حدود 4/6 میلیارد سال قبل، از ابری غول پیکر متشکل از گاز و غبار به نام سحابی خورشیدی شروع به شکل گیری کرده باشد. این ابر، حجمی چندین برابر منظومه خورشیدی امروزی داشته و طی میلیون ها سال، بر اثر رمبش، تبدیل به یک صفحه مسطح در حال چرخش شده که فضای مرکزی داغ و متراکمی داشته است. سرانجام قسمت مرکزی صفحه تبدیل به خورشید شده و در این حال سیارات و همه دیگر اشیاء منظومه شمسی از قسمتی از مواد باقیمانده شکل گرفته اند .منظومه شمسی متشکل از خورشید، هشت سیاره شناخته شده، بیش از 140 قمر و اجرام سماوی کوچک بیشماری مانند دنباله دارها و سیارک ها می باشد. محدوده داخلی آن شامل خورشید و سیارات سنگی - عطارد، ناهید، زمین و مریخ – است.
فراتر از آن، حلقه ای از سیارک ها به نام کمربند اصلی و سیارات گازی غول پیکر مشتری، زحل، اورانوس و نپتون قرار دارند. پس از آن محدوده وسیعی است که پلوتو و سایر کوتوله های یخی در آن هستند و در انتها هم توده عظیمی از دنباله دارها قرار دارند .سیاره کوتوله جرمی سماوی است که به دور خورشید می گردد و تقریبا برای کروی بودن جاذبه و جرم کافی را دارد، اما منطقه اطراف مدار خود را تمیز نمی کند و قمر نیست. سیارات کوتوله اخیرا به رسمیت شناخته شده اند. اولین باری که سیارک شناخته شده پلوتو کشف شد، همانند یک سیاره با آن رفتار شد، اما زمانی که اشیاء بزرگتری در کمربند کویپر کشف شدند، منجمان توافق کردند که دسته جدیدی را تشکیل دهند.