تشکیل ستاره را می توان در سرتاسر راه شیری دید، اما اساساً در بازوهای حلزونی و نزدیک مرکز کهکشان بارزتر است، جایی که فراوانی ذرات ستاره ساز وجود دارد: یعنی غبار و گاز. در این نواحی، ماده بین ستاره ای به حد کافی برای ابرهای مولکولی، متراکم می باشد تا به حیات خود ادامه دهند. این ابرها سرد و آشکار هستند همانند سحابی های تیره، تنها زمانی قابل رؤیت هستند که در مقابل دورنمایی روشن تر شکل گرفته باشند. وقتی که ستاره ها متـولد می گردند، این ابرها از درون روشن می شـوند تا تابش سحـابی ها شروع شود، که می توان گفت از زیباترین مناظر در کهکشان راه شیری هستند. ستون های خلقت این عکس، توسط تلسکوپ فضایی هابِل در سال 1995 گرفته شده است و جزو تصاویر نجومی مشهور و نمادین است. این تصویر، که برای اولین بار با جزئیات چشمگیر، یک روش ناشناختة تشکیل ستاره را آشکار نمود، قوة تخیل عموم مردم را برانگیخت و علاقه ای جدید در علم نجوم به وجود آورد. جاذبه و حس هنرمندانة این تصویر و حسّ شگفتی که در انسان به وجود می آورد، باعث شد روی پوسترها، در مجلات و حتـی بر روی تمبرها نقش ببندد. خوشه های ستاره ای گرچه در آسمان شب چنان به نظر می رسد که ستارگان زندگی خود را در انزوا به سر می برند، اما میلیون ها ستاره درگروه هایی به نام خوشه های باز و کروی در کنار هم زندگی می کنند. خوشه های باز جوان هستند و اغلب جایگاه آفرینش ستارگان جدید می باشند. این در حالیست که خوشه های کروی شهرهای ستاره ای قدیمی و چگالی هستند که برخی از آنها به اندازه یک کهکشان کوچک ستاره دارند.
در حال حاضر نظری ارسال نشده است
شما می توانید به عنوان اولین نفر نظر خود را ارسال نمایید
ارسال متن پیام وارد کردن متن پیام الزامیست