زمان چیست؟
این سؤال اگرچه به طور فریبنده ای ساده است، اما به مهم ترین مسئله ای تبدیل شده که علم با آن مواجه است. زمان، فراگیر ترین جنبه تجربیات روزانه ماست. هر آنچه که به آن می اندیشیم، احساس می کنیم یا انجام می دهیم وجودش را به ما یادآور می شود.
فیزیکدانان و فیلسوفان مدت های طولانی است به طور مشابهی به ما می گویند که زمان، خود، توهم نهایی است! باید بگویم من دیگر اعتقاد ندارم که زمان حقیقی نیست. من به این باور رسیده ام که زمان کلیدی بر معنای نظریه کوانتوم و اتحاد نهایی آن با فضا، زمان، گرانش و کیهان شناسی است. مهم تر از همه من باور دارم برای معنا بخشیدن به تصویری که مشاهدات کیهان شناسی از جهان برای ما فراهم آورده است، باید به حقیقی بودن زمان به گونه ای دیگر نگاه کنیم. این دیدگاه من درباره "تولد دوباره زمان" است.
متن بالا، گزیده ای از کتاب "تولد دوباره زمان" نوشته ی پروفسور لی اسمولین است. در این کتاب سعی شده است تا فرضیه توهمی بودن زمان با ارائه دلایل علمی، مردود اعلام شود.
نکته ی جالب در مورد این کتاب این است که اسمولین نه تنها نظریه نسبیت انیشتین، بلکه بسیاری از قوانین طبیعی غیر قابل انکار را به چالش می کشد!